دشمنان مردم در انتخابات اکثریت آراء را به دست آوردند.

تق تق صدای پاشنه های یه کفش زنونه اومد

آماده باش اعلام شد

چکمه ها رژه رفتند

انتخابات برگزار شد

وقتی آراء رو دستی شمردند

بی سواد ها اکثریت آراء رو به دست آوردن

اما وقتی آراء رو با ماشین حساب کردن

تکنوکرات ها اکثریت آراء رو به دست آوردن

نظر شما چیه در باره این متن؟؟؟؟

بدهی:

چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی

ولی تو سینه داغون شی

بدهی:

به تو مدیونم کم آوردی و رفتی اول راه

هیچی آرومم نمی کنه هیچی آرومم نمی کنه هیچی هیچی هیچی هیچیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی

بگذار از دوسال پیش بگویم همان موقع ها که تازه دیده بودمت...یادت هست استاد پرسید معنی محیا را؟ به گمانم استاد عارفی بود...تو گفتی محیا از حی است و حی یعنی زندگی...دو سال از آن روز گذشته و حال اعتراف می کنم زندگی بودی برایم...وقتی از همه جا بریده بودم تو بودی که پیوندم دادی به زندگی....وقتی از همه جا شکستم تو بودی تا کمکم کردی تا ساخته شوم...همدل روزهای بارانیم بودی...همراه شبهای سرد و طولانی تنهاییم...با غمم باران شدی و با خوشیم خورشید....اینها را برای این گفتم تا بدانی که میدانم چه بودی و چه کردی برایم...تا بدانی چقدر عزیزی برایم...تا بدانی که می دانم آنقدر که تو بودی من نبودم....نه که نخواهم باشم...نتوانستم بیش از این باشم

خسته ای...دل گیری...تنهایی به خدا می دانم اینها را...اما نبر این رشته را...

پریشانت کردم؟ ببخش ...هواسپرتیم دل آزرده ات کرده؟ ببخش...کوتاهیم را به لبخندی ببخش...قاصرم از کلمات اما فقط یک جمله...باز هم برای دایره باش( تو میدانی منظورم چیست)

بدهی:

ولی خوب می دونی نمی تونی بگیری از دلم هواتو

ولی خوب می دونی نمی تونی بگیری از من خاطراتو

یه نفر می خواست تمام استعدادش رو برای ساختن مملکت صرف کنه اما چون استعدادی نداشت مملکت رو خراب کرد....

پ.ن:این جمله از کتاب کوتوله ها و درازها از سید ابراهیم نبوی و رضا عابدینی تصویر سازی و صفحه آراییش کرده

پ.ن: این کتاب معرکه ست اما چاپش ممنوع شده...اگه کسی گیر آورد به منم بگه....

-: اینها از آن کیست؟ حقیقت چه را نمی دانم...تو برایم بگو...

فرشته بال می زد و بالا می رفت و در جواب همه سوالهایم گفت:بیش از این اجازه ندارم............

پ.ن: بالهایی که فرشته به دستم داد مانند بالهای خودش زیبا و سفید نبود...خاکستری و پژمرده بود.

پ.ن: من بالها رو باید به کی بدم؟

پ.ن:تو به من دروغی گفتی؟ یا چیزی رو ازم پنهون کردی؟

پ.ن:خدا من از تعبیر خواب هیچی نمی دونم تو این خوابا چی رو می خوای بهم بگی؟؟ من نمی دونم این خواب یعنی چی ...نمی دونم از من چی پنهون شده اما می خوام مثل همیشه تو پشتم باشی...مثل همیشه دلم به تو خوشه و قدرت بی نهایتت...کمکم کن

بدهی:

دیگه گولم نزن دروغ نگونگو که قلبت با منه

نگو که نبض لحظه هات فقط واسه من میزنه

 پ.ن: نمی دونم یعنی چی؟اصلا از علم تعبیر خواب سر در نمیارم....

پ.ن:860 با عدد ابجد تکتم برابره...اون جنین چهره من رو داشت...اینا یعنی چی؟؟؟

پ.ن:بیدار که شدم صورتم و بالشم خیسه گریه بود اما من تو خواب گریه نمی کردم!!!!

پ.ن: ببخشید حجم تصویرسازی که برا این پست کردم یه کم بیشتر از ظرفیت بلاگفا شده اگه دوست داشتین به این لینک یه سر بزنید

http://i37.tinypic.com/2q2ie1f.jpg

شاید! ما با هم دوست میشیم تا به کمال برسیم...بزرگ بشیم...

با هم دوست می شیم تا طرف مقابل رو شاد کنیم...آرومش کنیم...

 خودمون هم آروم بگیریم...خودمون هم نشاط رو مزه مزه کنیم.... دوست می شیم تا تنهایی همدیگه رو فراری بدیم به نا کجا آباد.

ما...

من نمی دونم فلسفه دوستی ما چیه؟

 من مدام فقط باید به نبو دنت فکر کنم ! مزه تنهایی گرفته تمام وجودم !!! دیگر نمی دونم شادی چه طعمی داره!

من هر روز با تکرار عبارت های مثبت شروع می کنم . یک احساس خوبی تو رگ هام وول می خوره با این حرفها

 اما...

 فقط کافیه به خلا نبودنت فکر کنم. دیگر خبری از اون احساس خوشایند نیست !

خودم هم می دونم نمیشه سر این دلو کلاه گذاشت...نمیشه حواسشو پرت کرد.

 لطفا فلسفه دوستیمون رو برای من تعریف کن؟!! لطفا

 ارزش مندم برات؟از حرفهای اینجوری استنباط میشه کرد....

حالا فلسفه این تنهایی و دلتنگی و ... چیه؟

 این فقدان خواسته یا نا خواسته ات رو ترجمه کن برام,شاید این خمودگی دست از سرم برداره.

 من این شهر شلوغ غربت زده رو نمی خوام .

این پله های پیشرفت رو دوست ندارم .خفه شدم تو کار و درس..خفه شدم تو طرح...خفه شدم تو رنگ...

 من تمام بودن هات رو از صندق خاطره هام نابود کرده بودم و سپرده بودمشون به آب ...

 همه خاطره ها . بودن و نبودن ها و تنهایی و با تو بودن ها و همه و همه رو رها کرده بودم به امان خدا... ولی چرا ؟؟؟

کاشکی دیر نشه...

 کاشکی جنون دست از سر نوشته های من برداره کاشکی!

 دلم برات تنگ شده، چرا منو نجات نمی دی از این همه دغدغه!؟؟!

می بینی ؟!! سطر به سطر نوشته هام لهجه دلتنگی گرفته!

 راستی چرا این نوشته ها رو هنوز می خونی؟!

بدهی:

چقدر سخته كه زندوني بموني بي درو ديوار نتوني هم زبون باشي

حالا بعد دو سال غریبه ای به دنبالش می گردد...انگار از کشتنش خبر ندارد...نمی داند!!

وسوسه شدم...وسوسه یک بازی قدیمی!! از خواب مرگ بیدارش کردم...به حضورش احتیاج داشتباید بازی قدیمیه نیمه کاره را تمام می کردم ...دم مسیحایی نداشتم اما زنده اش کردم... منزوی و افسرده بود...خموش و ساکن...معجزه می خواست...معجزه عشقی که 2 سال قبل نیمه کاره مانده بود...راست یا دروغ نمی دانم...نمی دانم تا به کی می توانم ادامه دهم ...این بار نباید ریسک کنم....بازی سالها قبل به جریان افتاده...یک بازی خطرناک...باید با نتیجه دلخواهم تمامش کنم...نمی توانم بیش از این زنده اش نگاه دارم....من برد می خواهم...نه باخت نه مساوی...زخمی تاریک از گذشته... باید التیام یابد ...یا عفونت می کند و نفیر مرگ به گوشم می رسد یا بهبود می یابد...

در گیرم...با خودم...با موجود خیالیم...با کشتن احساسی به دنبال آرامشی قدیمی می گردم...سنگ تر از خارا نشده باشم کمتر نیستم....بیزارم از دنیایی که برای نفس کشیدن باید سنگی بود....

بدهی:

من عاشق عشق می مونم تو دیگه مردی واسه من

^{خدایا، می خواهم زمین را از نزدیک ببینم. اجازه می خواهم و مهلتی کوتاه. دلم بی تاب تجربه ای زمینی است.}

^{خداوند درخواست فرشته را پذیرفت.}

^{فرشته گفت: تا بازگردم بال هایم را اینجا می سپارم؛ این بال ها در زمین چندان به کار من نمی آید.}

^{خداوند بالهای فرشته را بر روی پشته ای از بال های دیگر گذاشت و گفت: بال هایت را به امانت نگاه می دارم، اما بترس که زمین اسیرت نکند، زیرا که خاک زمینم دامنگیر است.}

^{فرشته گفت: بازمی گردم، حتما بازمی گردم. این قولی است که فرشته ای به خداوند می دهد.}

^{فرشته به زمین آمد و از دیدن آن همه فرشته ی بی بال تعجب کرد. او هر که را می دید، به یاد می آورد. زیرا او را قبلا در بهشت دیده بود. اما نمی فهمید چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بالهایشان به بهشت بر نمی گردند.}

^{روزها گذشت و با گذشت هر روز فرشته چیزی را از یاد برد. و روزی رسید که فرشته دیگر چیزی از آن گذشته ی دور و زیبا به یاد نمی آورد؛ نه بالش را و نه قولش را.}

^{فرشته فراموش کرد. فرشته در زمین ماند.}

^{فرشته هرگز به بهشت برنگشت.}

بدهی:

من همونیم که بودم تو داری عوض میشی

بدهی:

 از تمام دنیا و دار و ندارش

شونه هاتو کم دارم برای بارش

 بدهی:

توکه دوست نداشتی باشی چرا آتیشم کشیدی

و چنان شیرین به دلم می نشیند

که از حقیقت تو برایم زیبا تر است

میدانی به دروغهایت دل بستم

نه به ذات و حقیقت تلخت

باز هم دروغ بگو

بگو دوستت دارم

که دلم مال تو نیست.....

که دگر آن همه احساس از آن تو نیست...

و بدان ای تنها که دگر بیکس و تنها نیسم...

که دگر کنج اتاقم پی هق هق نیستم....

و بدان ای سنگم که دگر موم تو نیست این قلبم ....

که تو سنگی شوی و بشکنی آن شیشه ی دل نازک من

تکتم قصه را پر خون را می نوشت...راه بود و تکتم می رفت...مجنونی نبود.

دنیا ولی پر از نام مجنون بود..مجنون افسانه بود و بس.

تکتم تنها بود...تکتم همیشه تنهاست...

قصه نبود معرکه بود...میدان بود...بازی چوگان و گوی.

چوگان نبود...گوی بود..تکتم گوی میدان بود....بی چوگان...مجنون نبود

تکتم زخم بر می داشت...اما شمشیر را نمی دید...شمشیر زن را نیز.

حریفی نبود...تکتم تنها می باخت....زیرا که قصه قصه باختن بود....

مجنون کلمه بود...نا پیدا و گم...قصه عشق اما همه از مجنون بود...

مجنونی نبود...

تکتم قصه اش را تنها می نوشت....قصه که به آخر رسید...مجنون هم پیدا شد....تکتم مجنونش را دید

تکتم گفت: پس قصه قصه من و توست.

پس مجنون تویی!

خدا گفت:قصه نیست...راز است... این راز بین منو توست....بر ملا نمی شود...الا به مرگ...تکتم!تو مرده ای

تکتم مرده بود....

بریدم...بریدن نه به معنایی که تو. می دونی...می خندم...گریه می کنم جاریم تو لحظه ها اما بریدم....

احساساتم داره کمرنگ می شه...منه سراپا احساسا دارم سنگی می شم یه بلور یخ کم کم داره تمام روحم رو می گیره...مردن احساس یه هنر مند یعنی رسیدن به آخر خط....من از رسیدن به آخر خط می ترسم ...وحشت دارم....

یه درد لاعلاجه که من حتی نمی تونم مانع پیشرفت این بیماری بشم...روز به روز وضعیتم داره بد و بدتر میشه...یه رکود ...یه جور قنوط...نمی دونم چه جوری بگم...

فرشته هم بریدنم رو فهمید....

روزیکه قرار بود فرشته رو ببینم پر از استرس بودم...یه دل مشغولی عجیب...حس روز اولی رو داشتم که می خواستم فرشته رو ببینم....فرشته چقدر تغییر کرده بود...دست فرشته هم سرد بود...کاش دلش سرد نباشه...مثل همیشه مشکی پوش...با همون آرامش همیشگی....چشمام خیس بود و نمی تونستم خیسی چشمام رو پنهون کنم....نم بارون به کمک اشکام اومد...فرشته اونروز خیلی صحبت کرد و چند تا کار هم گفت که انجام بدم تا از این وضعیت بیام بیرون ...فرشته پرسید چرا نمی ذارم کسه دیگه ای وارد زندگیم بشه؟....چی باید بگم به فرشته...من می ترسم...حالا که احساسم کمرنگ شده...جراتم رو هم از دست دادم...نمی خوام چند وقته دیگه برسم به همین جا...آره ...می ترسم ...از دوست داشتن می ترسم...از بیدار شدن احساسم می ترسم...شاید به خاطره همین ترسم خودم احساسم رو مجبور کردم ساکت بمونه...بیرون رفتن فرشته از زندگیم هنوزهم اذیتم می کنه...نمی خوام دوباره یه ترک دیگه رو این انار یلدایی بیفته...

فرشته گفت به پدری سر بزنم...هجده سال از رفتن پدری می گذره  و من هیچ وقت دل تنگش نبودم...نمی دونم دیدن پدری چه تاثیری داره...اما فرشته می گه خیلی چیزارو من نمی دونم...آره من نمی دونم ..هیچ چی نمی دونم...

فرشته پرسید آخرین باری که رفتم زیارت کی بوده؟ و من حتی یادم نمی اومد...خواست برم یه جای زیارتی و مناجات یونسیه رو صبحها بخونم...فرشته مذهبی نیست اما می دونه چی می تونه به من کمک کنه.

فرشته خبری بهم داد که شوکه شدم...هضمش برام سخت بود...حس یخ زدن و سوختن...تا حالا شده با یخ دستت بسوزه؟

خیلی سعی کردم ظاهرم رو حفظ کنم...نمی دونستم خوشحال باشم یا ناراحت...ناراحت که نبودم اما نمی دونم چرا چشمام هنوز می بارید....یک ساعت تموم شد...فرشته گفت رنگ اشکام شفاف شده...

اسمون هم پا به پای چشمام اشک ریخت...فرشته های آسمون هعم دل گرفته بودند...باید به حرفای فرشته فکر می کردم...از خ شیراز تا ونک زیر بارون اشک ریختم...نمی دونستم دیگه خیسی صورتم از اشکه یا بارون......نمی تونستم برم خونه...چشمام سرخ سرخ بود...حوصله سین جیم شدن نداشتم...به یکی از دوستام زنگ زدم و خواستم برم پیشش...حرفاش همیشه آرومم می کنه و من احتیاج داشتم باهاش صحبت کنم...روزای بعد رفتن فرشته اگه نبود نمی دونم چی می شد...باید می رفتم آریا شهر..صدای فرشته هنوز تو گوشم بود...اشکام تندتر پایین می اومد...خانمی که تو تاکسی کنارم نشسته بود با ترحم نگاهم می کرد نگاهش زجرم می داد اما برام مهم نبود...اگه اشکام رو خفه می کردم حتما خودم هم خفه می شدم....بالاخره رسیدم و از شر نگاههای چندش آور اون خانم راحت شدم...

از فرشته پرسید...از امروز...از حرفامون...

گفت: شرایط بد نیست تو بدی...تو خودت از شرایطی که هست ناراحت نیستی...چون نمی خوای عوضش کنی...خودت باید بخوای...باید اراده کنی...من یا فرشته نمی تونیم راهو نشونت بدیم...خودت از همه بهتر می دونی چون خودتو بیشتر و بهتر از هر کسی می شناسی...رو حرفایه امروز فکر کن...حرفای فرشته حرفای من...اما سعی کن امروز فقط برا خودت بمونه ...در باره امروز با کسی صحبت نکن... این جوری خیلی بهتره...

وقتی خبری که فرشته داده بود رو گفتم و اینکه نگران آخر این زندگیم...گفت:

آدمای خاص زندگی های خاص دارند...تو نمی تونی فرشته رو کامل درک کنی چون تو شرایط فرشته نیستی...من یا تو خیلی چیزا رو نمی دونیم...تو باید خوشحال باشی که یه تغییر تو زندگیه فرشته به وجود اومده...یه تغییر که خودش می تونه شروع خیلی چیزا باشه...یه امید...پس خوشحال باش و دعا کن...

وفتی رسیدم خونه..چشمام سرخه سرخ بود و لبام خشک شده بود....

بدهی:

هر چی به دل می گم دل می گه بسه

می گه درهای عاشقی رو بسته

می گه فکر نکنی هنوز نشسته

خودم می خوام ولی دلم میگه بسه

چشمام می باره ...می باره ...می باره...

خسته شدم از باریدنش...نمی تونم بگم نباره...سر کش شده به حرفم گوش نمی ده...

امروز فرشته رو دیدم...نمی گم چی شد و چی گفت...اما تمامه حسم رو می نویسم....حتما...حلم زیاد خوش نیست...از خ شیراز تا ونک زیر بارون گریه کردم...خودم دیگه نمی فهمیدم خیسی صورتم از اشکه یا بارون....