شاید ازدواج

همراه آب آمد ...گذران و گریزان...و رها کرد ماهیهای تشنه را در تنگنای رگهایم...همراه آب رفت....و ماهیها در جریانی متوقف و دلمه های خون تلف شدند....دلم برای ماهیها می سوزد...آنها آب می خواستند نه خون...

  امروز از آن روزها بود که نمی خواستم باشم...نمی خواستم ببینم...نمی خواستم اکسیژن نشخوار کنم...دلم می خواست گم شوم...نیست شوم... محو شوم اما مثل سراسر زندگیم اسیر چهار دیوار بودم...دیوارهایی که انگار چند متر پیش آمده بودند...مثل همیشه من و سایه ام و تنهایی تثلیثی خوف انگیز تشکیل داده بودیم که رهایی از آن ممکن نبود...اما امروز از سایه ام هم بیزار بودم...بیزار و هراسان...دلم می خواست فرار کنم از خودم...از سایه­ ام...از تنهایی...اما می ترسیدم...می ترسیدم که سایه بلند و کمرنگم قد بکشد...بدود دنبالم و بپبچد دور گلویم و رهایم کند از نا امیدی­ها...رهایم کند از حسرت ثانیه­ هایی که گذشت و من ندیدمشان... می ترسم از سایه بلند و بریده ام که در تنهایی ریشخندم می کند...از آن ریشخندهای دهشتناک که مو به تن آدم راست می کند...خنده­ اش می  لرزاند دلم را...می لرزاند افکار غم گرفته ام را...افکاری که به قول صادق خان هدایت مثل "گلهای آتش، پوک و خاکستر سرد می شدند" ..بی هیچ ثمره­ای... بی هیچ نتیجه ­ای...بی هیچ...

گفت: شبی خواب دیدم...خوابش را کامل به یاد داشت..

با من بمان!

مثل سایه...مثل تنهایی ..مثل خودت...

نمی دانم...نمی دانم باغچه تب دارد یا من؟

که ریشه ام بی قرار می پیچد زیر خاک...زیر ترس... زیر غرور...

خیسم کن!

تا بدانم دوباره سبز خواهم شد...

یک فوت خدا بس بود
انگار می رقصم
تنها
چون قاصدکی در باد
تا در دست های اتفاق جای گیرم
و روزی دردست های تو
تنها از سر اتفاق

پ.ن: و  تو هم عکس العمل  رفتار خدا شدی  آن هم از سر اتفاق و من مثل همیشه در تنهایی غوطه ورم

پلکهایم را که بر هم می گذارم تازه شروع ماجراست..آنجا تو خموش تری و من بی قرار تر...عشقی نیست...شوری نیست....هیجانی نیست حتی به کوچکی موریانی که هر روز  بی  توجه لگد به سر شان می کوبی و بدون عذر خواهی عبور می کنی از کنارشان...هر چه هست سکوت است...بی تفاوتی و سردی...باد وحشی پائیز می راندم به سمت سیاهی ها...در بیداد تنهائیم محو می شوم...نیست می شوم...مثل تمام کابوسهای تنهائیم...هزاران بار تا صبح که میزبان دانه های درشت عرق روی صورتم باشم گم می شوم در بی قراری هایم ...گم می شوم بدون اینکه پیدا شدنی در کار باشد...امشب دیر تر می خوابم...شاید خستگی معجزه کند.

از صدقه سر دولت دهم و ادامه بحران اقتصادی بعد از سه ماه حقوق گرفتم و البته دیگه سر کار نمی رم...

نا گفته نمونه که یه کتاب دارم آماده می کنم که اگه خدا بخواد تا بهمن میاد تو بازار...بعد از تموم شدن پروژه کتاب و اومدن جواب کنکور شاید دوباره تصمیم بگیرم برم سر کار...فعلا که دارم خرده ریزه های تکتم رو جمع می کنم ... این چند وقته خیلی اذیت شدم...امیدوارم این اتفاق دیگه آخریش باشه...

دلم برا خودم تنگ شده...تا حالا این قدر دلتنگ نبودم...تو ولی عصر بارون زده قدم زدم تا بتونم فکر کنم...که تصمیم بگیرم تصمیم یه عمر نفس کشیدن...بوی نم بارون فکرمو باز می کنه...رفتم تا رسیدم به جایی که همیشه آرومم کرده میون کاجای بلند... یه حس عجیبی دارم اونجا....میون کاجای بلندی که  کلاغهای به رنگ شبق رو شاحه هاش ماوا گرفتند...روبروی محل مشق کردن تئاتر چیان بعد از این...کمی بالا تر از مجسمه برنز هنری مور  با اون شوخ طبعی اش....لورنا مکنیت تو گوشم زمزمه می کنه تا نشنوم صدای خنده های بی  حساب و کتاب دیگرون رو ....یه آن احساس کردم خیلی تنهام...بین یه احساس 22 ساله و یه احساس 1 ساله موندم...نمی دونم باید چه کار کنم...هیچ کس هم نیست که  بتونم باهاش حرف بزنم ازش راه بخوام ...چاه بخوام.......سخته موندن تو دو راهی...تو برزخ... شب که چادرشو می کشه رو سر شب کاجا بلند تر به چشم میان و من که وسطشون نشستم کمتر و محوتر...نور فلورسنت هم کمکی نمی کنه به پیدا شدنم... خیسی چشمام بیشتر و بیشتر میشه... گذاشتم خوب ببیاره...تا غیر اینجا کسی نبینه اشکامو...مثل یه چلچله لال شدم....دلم برا تنهایی خودم سوخت ...وقتی صدای هقهقت در میاد دلت می خواد یکی اشکاتو پاک کنه اما وقتی دستی نیست...وقتی نگاهی نیست چی؟؟ اون موقع است که می شی من!!!

به آخر رسید...مثل تمام داستانهای بی سر و ته دیگه زندگیم...سخت بود اما انجامش دادم...سخته اما من می تونم...

احساس می کنم اشتباه کردم...

پیشانیم را می بوسی

عجله ای برای بوسیدن لب ها نداری

نگاهم را می بوسی

دستانت از موهایم جدا نمی شود

همچنان هی پیشانیم را می بوسی

و موها و پیشانی و موها و پیشانی

قرنهاست

قرنهای طولانی ست

که لب هایت با سرنوشتم گره خورده است

و انحصار نوازش گیسوانم

در دستان توست

باز هم می خوام از کتاب دوست داشتنیه (کوتوله ها و درازها)  نوشته سید ابراهیم نبوی مطلبی رو نقل کنم که البته مناسب حال و روزگار امروز ما هم هست

دلم می خواد دست کنم تو کاسه سرم تمام اون رشته های خاکستری رو بگیرم  بکشم بیرون و پرتش کنم یه جایی که چشمم بهش نیفته...........خسته شدم از این همه فکر و فکر و فکر... خیلی بی خیالی......شایدم بی توجه

_{هیچ کس ارزش این رو نداره که بیشتر از اونی که واست ارزش می گذاره تو واسش ارزش بگذاری}

و آنقدر پر شده‌ام که دیگر چشم‌ها هم جواب نمی‌دهند و باید این‌بار فکر دیگری کرد برای این دل پریشان! نفس ندارم دیگر! امشب دوباره حیران افتاده‌ام اینجا، خیره ماندم در روی سفيد كاغذ تا شايد آرامشي در آن بيابم ... دلم گرفته...سخت گرفته دلم می‌دانی! در پس تمام آن كلمات یک بغض می‌ماند که سال‌هاست همان‌جاست و انگار نمی‌دانم کی می‌خواهد باز شود...دیگر گله نمی‌کنم... نه از تو، نه از خدا و نه حتی از خودم... اما این بغض لعنتی مانده پشت این حنجره خاموش و هی بزرگ می‌شود بزرگ و بزرگ تر انگار نمي داند دنياي من كوچك تر از اين حرفهاست!! و مرا یارای نابودی‌اش نیست...نمی‌دانم، شاید تمامش یک قمار بود... و من چقدر رو بازی کردم! و چه صادقانه به تك برگ آسم نازیدم و ندانستم تک آس که برود، در برابر لشکر بی‌بی و پادشاه هیچ ندارد!... و بي بي سياست مدار تر از آن است كه بگذارد آس نفس بكشد...سياست مندانه آس را خاموش كرد....ولی شک ندارم تمام آنچه داشتم بازی کردم...! حالا می‌دانم قمار یعنی چه:« دستت كه خالي باشد مغز هم به دردت نمي خورد!»... حالا به جز قمار زیاد می‌دانم! چیزهايی که شاید ندانی و خدا کند از این پس هم نیاموزی... حالا می‌دانم چقدر درد دارد وقتی چشم‌هایت از اشک می‌سوزند و باید لبخند بزنی... می‌دانم چقدر سخت است وقتی انگار تمام حرف‌های عالم در گلویت جاخوش کرده‌اند و تو باید سرپوش بگذاری رویشان و آرام بگویی«هیچ نشده...» و آرام بگویی تا اشک‌ها رسوایت نسازند... بعد می‌شود چند لحظه برای سلام و یک لبخند که مرهم می‌شود برایت و بعد تو می‌مانی تنها... و راه می‌روی... بغض می‌کنی در خود و می‌گویی:« شاید لیاقتم نبود...شايد لياقتش نبود» و شکر می‌کنی خدا را... و آن‌وقت یکی از درونت زمزمه می‌کند:«ولی این‌بار دلتنگ‌تر از همیشه بودم...» و تو باز راه می‌روی... درون این دل پریشان غوغاست... باران می‌خواهم... باران...  

اسپند روی آتیشم هیچی آرومم نمی کنه...

احساساتم مانع از این می شود که ساکت بنشنم و بگذارم هر تصمیمی می خواهی بگیری...لطفا از جانب من تصمیم نگیر...

نگرانم!!!

یه جمله می نویسم اولین کلمه یا اولین اسمی که با خوندن این جمله به ذهنتون می رسه رو برام نظر بذارید...بی تفاوت رد نشید خیلی جمله قشنگیه...

یه فرشته واقعی ساده و زیبا بدون هیچ پیرایه ای... پاک پاک...پر از عظمت و زیبایی و دو بال سفید و زیبا که تا عرش کبریایی می رسید.آرام و شمرده سخن می گفت: محو آن همه ابهت شده بودم...از دستم ناراحت بود...از دست تو هم ناراحت بود...دو بال به دستم داد و گفت:تو همه حقیقت را نمی دانی...تکتم بیدار باش این همه ماجرا نیست... اینها را به صاحبش برسان و بگو دیگر قابل استفاده نیستند...

یه حس شیرین...پرورش یه جنین...یه جنین از جنس خودت یه جنین از خون خودت...یکی مثل خودت....پرورش و پرورش و پرورش و بعد....یه درد جانکاه و صدای یه گریه...اما نوزاد من گریه نمی کرد...اصلا نوزادی نبود....یه جنین گذاشتند کف دستم..صدای پزشک را شنیدم که گفت: تخت 860 مرخص....اما نوزادم...این جنین ....مات نگاهش می کردم...با تمام کوچکیش چهره خودم را می دیدم...جنین تکتم دیگری بود...لبهای نارسش تکان می خورد ....داشت حرف میزد....زندگی تکرار است....زندگی تکرار تکرار است....فقط همین جمله...صدایش تمام اتاق را پر کرده بود...اما هیچ کس جز من نمی شنید...هیچ کس جز من او را نمی دید...

من نمی دونم فلسفه دوستی ما چیه؟

ساختمش...بی سایه شوم هیچ مردی...متولد شد...بزرگ شد...جسمیت نداشت اما بود...باورش داشتم...تکتم بود و نبود...دوستش داشتم...زاده خیالم بود...حرفهایی که سینه هام را می ترکاند به زبان می آورد...کارهایی که جرأت انجامشان را نداشتم بی پروا انجام می داد...قدرت مطلق تکتم بود....با غصه اش ترک بر می داشتم و با شادیش جوانه می زدم...به حضورش، به قدرتش خو کرده بودم...اما زمانی رسید که باید می کشتمش...چشمان درشتش التماس زندگی داشت اما بی رحم تر از آن بودم که به ضجه های دل شیدایش اهمیت دهم...زندگیش از من بود پس مرگش نیز از آن من بود...تمام شد به همین راحتی...بعد از چندی همه فراموش کردند که اصلا کسی بوده و حالا نیست...هیچ کس پیگیر مرگش نشد...

^{فرشته تصمیمش را گرفته بود. پیش خدا رفت و گفت:}

بد جور احساس تنهایی می کنم.......................

در حالیکه تظاهر می کنی هیچ چیز برایت اهمیت ندارد...اما ...چه شیرین است در خاموشی و تنهایی به حال خود گریستن

چه آرام و نوازشوار به گوشم میرسد

و بدان بی احساس....